RENEKE

Ik ging niet graag naar school.
'Eerste plicht, mondje dicht, handen op de rug.'
Zo begon de dag.
Wat een horror. Het was als dood zijn, niet bestaan.
Op een dag kwamen er twee nieuwe kinderen op school, een zus en haar broertje.
Ik denk dat ik toen in de derde klas zat.
Ze zagen er ongelukkig en verwaarloosd uit.
De moeder, ze liep op afgesleten sloffen, had lang blond haar dat in pieken viel.
Tijdens de speeltijd ontfermde ik mij over het broertje, Reneke.
Hij had steeds dikke, groene snottebellen.
Het was een lief ventje. Ik zag hem graag.
Op een dag stond hij plots bij ons voor de deur, hij wou bij mij zijn.
Het is me nog steeds een raadsel hoe zo'n klein manneke de weg tot bij mij gevonden had. Hij moest eerst een drukke steenweg over en was bovendien nog nooit bij mij thuis geweest.
Ik was blij dat ik hem zag en nam hem in mijn armen.
Van mijn moeder moest ik hem terug naar huis brengen.
Dat kon ik niet begrijpen. Het was de eerste keer in mijn leven dat mijn liefde voor mijn moeder bewust brak.
Ik wist niet waar hij woonde dus samen zwierven we door de straten, hand in hand. We spraken niet veel en waren stil gelukkig samen.
Plots kwam zijn stiefvader aangefietst, pakte hem zonder een woord te zeggen en tilde hem op een klein zitje aan zijn fietsbuis.
Reneke en ik keken elkaar stil aan. Het was alsof we wisten dat we elkaar nooit mee zouden zien.
En vreemd, dat was ook zo.
De volgende dag waren Reneke en zijn zus niet op school en alle volgende dagen ook niet. Er werd met geen woord over hen gerept. Ik werd zo mogelijk nog stiller in de klas.
Echt, ik ben geen dag graag naar school geweest.
Aruna kijkt Erika aan en zegt: "Je hebt een warm hart, daar mag je fier op zijn."
Even is het stil.
"Mijn hart doet nog altijd pijn als ik aan Reneke denk en het is al meer dan dertig jaar geleden."
"Een warm hart is kwetsbaar."
"Ja, en sterk. Ik heb ook een sterk hart."
Samen wandelen ze nog langs de vijver en denken aan de vele ronddolende kinderen.