HERFST

Bij avondval zocht ik vaak de stilte op in het bos. Je kon de everzwijnen horen briesen
Ik was niet echt bang, maar het gaf toch een zekere spanning.
De maan scheen helder. Oranje, rode gele bladeren lagen toverden een dik tapijt op de grond.
Impulsief legde ik me neer, verstopte me onder de kleurige bladeren en bleef muisstil liggen.
Ik kon nog goed ademen onder het bladerdek. Nog nooit had ik me zo één gevoeld met het bos.
De everzwijnen ritselden dicht bij mij.
Ik was graag onverschrokken, maar bleek toch banger dan ik dacht.
Ik had hen al vaker met hun neuzen door de bladeren zien wroetelen, maar nu zag ik niets en hield mijn adem in.
Ik kon wel tegen wat spanning, maar die keer had ik even spijt van mijn roekeloos gedrag.
Niet dat ik bewust roekeloos wilde zijn. Het was gewoon een onweerstaanbare drang om op te gaan in het bos.
En dat lukte ook. Want toen ik ontwaakte uit een soort bewusteloosheid, waren de everzwijnen verdwenen en besefte ik dat ik nat en koud was.
En eigenlijk was het geen bewusteloosheid, mijn bewustzijn ging gewoon op in het bos.
Ik heb er tijdloos lang gelegen, niet meer wetende waar in het bos ik me juist bevond.
Ik stond op en zocht in het maanlicht naar een bospad. Op het pad begon ik te lopen om warm te krijgen. De spanning viel van me af enik werd overspoeld door een eindeloos geluksgevoel.
Lange tijd overwoog ik 's nachts om de everzwijnen te  gaan zoeken. De goesting was groot, maar blijkbaar was mijn onverschrokkenheid verdwenen.
Ja, dit is de eerst keer dat ik dit besef dat van toen af mijn onverschrokkenheid verdwenen was.
"Lieve Erika, ik vind het een geweldig verhaal, maar ben toch blij dat ik niet je moeder was."
Ze moeten er samen om lachen.
Tot Erika zegt :"Mijn moeder heeft dit nooit geweten."
Aruna legt een hand op haar arm: "Je bent een heerlijke dochter".
Erika pinkt een traan weg.