MOEDER ZIJN

HUISMOEDER ZIJN
Ze voelt zich nietig, klein en kwetsbaar .Ze is huismoeder. Drie kinderen, de jongste is twee.
Een bewuste keuze, en eigenlijk is het geen keuze, het is gewoon wie ze is.
Ze is een moeder in hart en nieren en wil haar kinderen elk op hun eigen ritme laten opgroeien.
Ze draagt er zorg voor dat ze voldoende voorbereid zijn om de stap naar school te nemen en makkelijk kunnen aansluiten bij het leerprogramma. Het is zo mooi om zien hoe ze dit elk op hun tempo doen. Het verloopt moeiteloos.
Haar man heeft een directiefunctie, goed betaald, dus ze kunnen het zich financieel ‘permitteren,’ zo wordt gezegd. Het is iets om dankbaar voor te zijn en tegelijkertijd doet het pijn. Het is een beslissing die past bij wie zij is, een keuze waar elke ouder recht op heeft.
En toch voelt ze het verschil, hij is kostwinnaar, zij leeft op zijn kosten.
Hij spreekt dit tegen, staat achter haar, is dankbaar dat ze zo aanwezig is voor hun kinderen, vindt wat zij doet evenwaardig aan zijn financiële inbreng … Ze weet dat hij het meent, en toch blijft ze zich een paria voelen. Het wordt gedoogd, door haar omgeving niet als volwaardige keuze erkend.
Plots komt het idee om een thuisoudergroep op te richten. Ze twijfelt, is dit niet een beetje dwaas. Een vriend raadt haar aan contact op te nemen met Aruna. Na lang aarzelen verzamelt ze haar moed en komt op gesprek. Wat een verademing, ze voelt zich helemaal gezien.
Terug thuis lijkt het opnieuw een dwaas idee. Wanneer ze de volgende ochtend wakker wordt, neemt ze toch het besluit om haar voornemen bekend te maken bij vrienden en kennissen. Ze voelt zich kwetsbaar, bang om ook door hen niet als vol te worden gezien, ze wil geen buitenbeentje zijn.
Haar man steunt haar om door te zetten en praat met anderen begeesterd over het initiatief an zijn vrouw. Als bij wonder vormt zich na een week een groepje van zeven, er meldt zich ook een huisman aan.
Wat een weelde gelijkgestemden te mogen ontmoeten.