MIJN BROER STAAT MET EEN STIJVE VOOR MIJN MOEDER

Ik hield van mijn broer. Hij was een jaar jonger dan ik.
Maar dat merkte ik niet.
Hij was groot, slim, onverschrokken.
Hij was mijn held.

Tot ik hen betrapte, toevallig.
Ik kwam de badkamer binnen toen hij met een grote, stijve piemel voor haar stond... voor mijn moeder.
Ik zag hen schrikken, heel kort.
Meteen deden ze alsof er niets aan de hand was, maar de spanning was te snijden.
Ik voelde het, maar kon het toen nog niet verwoorden. Het was opwindend en misselijk makend tegelijkertijd.
En ik was in shock, kon geen woord uitbrengen.
Ik ging naar de eetkamer, die was met de badkamer verbonden, de tussendeur stond altijd open, en dekte de tafel voor het ontbijt.
Zelf kreeg ik geen hap door mijn keel.
Ik wachtte dat ze er iets over zouden zeggen.
Maar neen, het ging enkel over alledaagse dingen.
Het was toen dat ik voor het eerst de liefde voor mijn moeder verloor.
Het beeld van mijn moeder die voor het eerst een tampon inbracht bij mijn zus kwam voor mijn ogen. Misschien was het toen al dat ik me terug trok van mijn moeder? Ik weet het niet, kan nog wel voelen hoe onbehaaglijk het was.

Later op de dag zei ze langs haar neus weg dat het aan de moeder was om haar zoon in te wijden in de seksualiteit.
Ze moet gevoeld hebben dat ik afstand van haar nam.
Dat is gebleven…met de jaren is die afstand zelfs groter geworden.
Het was zelfs meer dan afstand nemen, ik voelde weerzin in me opkomen. Die weerzin werd met de jaren sterker
Dat maakte me droef.
Ik slaagde er niet in die weerzin te temperen. Mijn hart ging op slot voor haar. Dat deed pijn.
Ik kan me nog herinneren dat ik een open vrolijk kind was.
Vanaf toen niet meer, langzaam maar zeker sloot ik me af.
Het ging vanzelf, ik kon er niets aan doen.
Die afgeslotenheid ben ik blijven houden.
Ik zweeg.
Altijd.

Ik was bijna nooit ziek, droeg nooit een jas, had het altijd te warm.
Op een keer werd ik toch ziek en was een week afwezig op school.
Ik kreeg van de meester Latijn een standje omdat ik mijn huiswerk niet had ingeleverd.
Ik antwoordde dat ik een week ziek ben geweest.
Niemand had het gemerkt. gelukkig kon hij het controleren in het aanwezigheidsregister, ik was er een week niet geweest.
Het gaf me een vreemd soort rust, ik was onzichtbaar. Vanaf toen voelde ik me beter op school.

Aruna luistert en zwijgt.
Erika glimlacht naar haar en vertrekt.
Aruna is blij met de glimlach, weet dat elk woord dat ze zou zeggen, Erika zou doen schrikken met het risico dat ze zich terug trekt en niet meer komt.

De glimlach was echt.