DE KERMIS

Toen ik voor het eerst verliefd werd, was ik een jaar of twaalf  Ik weet het niet meer exact, zeker niet ouder.
Hij noemde Herman, zoals mijn vader.
Voor ik verliefd op hem was, trokken we regelmatig samen op, we waren allebei stille karakters.
Er groeide langzaam, haast onmerkbaar, verliefdheid tussen ons.. Al werd die verliefdheid niet benoemd, ze creëerde een groeiende onwennigheid waardoor we elkaar ontweken.
Mijn buurmeisje, waar ik wel eens mee optrok, vertrouwde me toe dat ze verliefd was op Herman. Ik kon dat goed verstaan, maar hield mijn eigen verliefdheid bij mij. We gingen samen naar de kermis, die vlak bij ons huis begon. Herman zat in de botsauto's.

Wij zitten aan de kant, hij rijdt naar ons toe, kijkt me in de ogen en wenkt om naast hem te komen zitten. Er is een plaats naast hem vrij. Ik moedig mijn buurmeisje aan naast hem te gaan zitten.  Hij kijkt me aan, met spijt in zijn ogen.

Ik kon het niet, ik was te verlegen. En het deed me pijn. Ik zocht mijn vertrouwde remedie: gaan wandelen in het bos, met Poesjkin.
Gelukkig was hij er.

De romance tussen mijnbuurmeisje en Herman heeft niet lang geduurd.
Ook mijn contact met Herman viel stil. Het voelde alsof ik ons verraden had door hem aan mijn buurmeisje te koppelen.
En ook de vriendschap mijn met mijn buurmeisje verwaterde.
Het voelde eenzaam.
Ik zocht troost bij Poesjkin.

Niet lang daarna stormde de vrouw bij wie Poesjkin woonde naar buiten en riep dat ik haar hond me trust moest laten.
Ik antwoordde bedeesd dat ik niets deed, dat hij vanzelf naar mij kwam..
Dat was ook zo.
Ze zwaaide met haar vuist: "Scheer u weg, ik wil u hier niet meer zien."
De volgende keer dat ik er toch passeerde lag hij vast gebonden en begon zachtjes te janken.
Het heeft me heel lang verdroten.

Vele jaren later, toen ik in Passage 144 medebewoonster was en bevriend werd met Buffo de hond, vond het verdriet om Poesjkin rust. Ik ging met hem elke ochtend melk halen en de nabij gelegen boerderij.

En nu, ja nu denk ik soms nog aan een hond houden maar weet dat ik vrij en ongebonden wil zijn.
Ik voel hoe ik hierom moet glimlachen.
Vriendjes worden met andermans hond voelt veel vrijer, maar word door hun baasjes niet zo makkelijk getolereerd.

Aruna vraagt: "Heb je goede vrienden?"
Erika is even stil en knikt dan: "Ja, ik heb een paar goede vrienden."
"Fijn om te horen."