DE AARDBEIENMAN

We hadden een vrij leven, zwierven heerlijk door het bos.

Op een dag was ik gaan fietsen met mijn één jaar jongere broer en zijn vriend Stef en kwamen ergens waar we nog nooit geweest waren en kwamen een plakaatje tegen. Help me aardbeien plukken, je krijgt 1 frank per doosje. Ik zeg nu 1 frank, maar het juiste bedrag weet ik niet meer. De man was haal vriendelijk, wees de jongens een plek toe om te plukken en zei tegen mij : "Loopt gij maar met me mee, dan kunt gij mij helpen op een andere plek waar er veel staan." 

Ik weet nog dat ik me onbehaaglijk voelde, kan het zelfs nu nog voelen. Ik moest aan de buurman denken en de blik waarmee hij naar mijn moeder keek wanneer ze in haar bikini door de tuin paradeerde. Ik hield niet van paraderen en plots overkwam mij  die blik ook. Het verwarde me. De aardbeienman stak zijn hand in mijn onderbroek en plots stond mijn broer daar met zijn vriend, ze trokken me met zich mee en riepen naar de andere kinderen "Ne pedo, ne pedo ga lopen!"
We sprongen op onze fietsen en snelden weg. Zo werden mijn broer en zijn vriend mijn helden. En al zie ik hem nooit meer, hij blijft mijn held.

"Je ziet hem nooit meer?"
"Neen."
"Wat is er gebeurd?"
"Ik weet het niet. Of eigenlijk wel."
"Wil je het vertellen?"
"Ja. Maar ik heb even tijd nodig. Soms kan ik niet geloven dat het waar is."

Erika kijkt uit over de vijver. Het brengt haar rust.

"Ja, ik weet het terug. Mijn dochter had een vriendin die haar jaar moest overdoen. Ze was daar heel verdrietig om. We zaten bij mijn moeder aan tafel en hij vroeg aan mijn dochter naar de uitslag van haar rapport. Mijn broer loofde haar.
Zij was verdrietig omdat haar vriendin haar jaar moest overdoen.
Zijn reactie was ferm: "Met domme mensen moet je niet bevriend zijn."
Ik zag hoe het haar schokte en sprak tegen haar: " Jouw vriendin is een heel fijn meisje en helemaal niet dom."
Toen is hij opgestaan en weggegaan.
Mijn moeder werd boos omdat ik hem had weggejaagd.
Aruna vraagt: "Heb gij dat ook zo ervaren, datje hem hebt weggejaagd?"
Even is het stil.
Een droeve glimlach komt tot rust op Erika's lippen.

"Neen, ik heb hem niet weggejaagd. Ik was gewoon niet meer welkom wanneer hij er was."
"Hoe lang is het geleden dat jullie elkaar gezien hebben?"
"Bij het sterven van mijn vader. en ik weet niet exact hoe lang dat geleden is...zeker tien jaar denk ik."
"Vertel eens over je broer?"
"Is volgende keer ook goed?"
"Ja zeker. Je bent vrij om te vertellen wat en wanneer je maar wil. Ik zal luisteren."
"Daar ben ik je dank baar voor."
"Die dankbaarheid is wederzijds."