DE DAMES VAN HET CHRISTELIJK ONDERWIJS

Mijn vader was tegen de katholieke priesters, die hadden zijn vader , mijn grootvader, de oorlog tegen de communisten ingestuurd. Toch moesten wij naar de meest katholieke snobschool uit de omgeving, ''De Dames van het Christelijk Onderwijs."  
Hij wilde absoluut niet dat wij bij jongens in de klas zaten, dan zouden we 'vuil manieren doen', zoals hij dat noemde.
Ge moest er fruit eten met mes en vork, wat maakte dat ik weigerde de eetzaal binnen te gaan en buiten op een bankje bleef zitten om mijn appel te eten, weer of geen weer.
Ge moest er ook witte handschoenen aandoen als ge de school binnen- of buitenging. Doorheen een wirwar van gangen had ik gelukkig een sluipweg gevonden naar een achterpoortje dat uitkwam op een klein straatje. Op een dag was dat poortje toe, de volgende dagen ook... terug witte handschoenen.
Nog altijd vind ik het onbegrijpelijk dat mijn ouders die schoolkeuze maakten. Wisten ze dan totaal niet wie ik was?
Mijn ouders moesten met moeder overste gaan praten en men kwam tot de conclusie dat ik niet in die school paste.
Ik mocht naar een school waar ik naartoe kon fietsen, ik had daar ook het laatste jaar van mijn lager onderwijs had gedaan.
Het verbaasde me hoe blij mijn vroegere klasgenoten waren dat ik terug was. Ik was steeds stil en op mezelf, maar blijkbaar had ik er toch mijn plek.
Wat ook vreemd was, ik ging nooit naar de mis en toch had ik altijd het meeste punten voor godsdienst. En ook voor fysica, daar complimenteerde de leraar mij voor.
Ik wilde graag fysica verder studeren, maar voelde me er te dom voor. Als ik geen tien op tien haalde, was het voor mijn vader niet goed want dan had ik een fout gemaakt. Mijn vader wist niet beter. Hij had enkel lagere school gedaan, daar kon ge nog tien op tien halen. En middelbare school zat er voor hem niet in, hij moest mee de kost verdienen als diamantslijper
Ik heb dan voor criminologie gekozen. Ik was er innerlijk van overtuigd dat ik slecht was omdat ik geen liefde voor mijn moeder voelde en wilde mezelf beter verstaan. In de licentiejaren kon je verschillende richtingen kiezen, ik koos voor de richting 'Mens, maatschappij en marginaliteit'. Ik werd door de prof uitgenodigd om als medebewoner samen te leven in de door hem opgerichte therapeutische gemeenschap. Hij was een briljant man...al werd zijn menselijke betrokkenheid overschaduwd door seksueel misbruik.
Ze kijkt Aruna aan: "Genoeg voor vandaag. Mag ik nog even in de vijver zwemmen.?
"Zeker, het zal je goed doen."
Ongedwongen kleedt Erika zich uit om in de vijver te plonsen.
Aruna is verwonderd en blij dat deze jonge vrouw haar  puurheid heeft weten te bewaren, ondanks wat ze allemaal heeft meegemaakt.