ELKE OCHTEND ZWEM IK IN DE VIJVER

Ik hou van het krieken van de dag.
Net voor de vogeltjes beginnen te fluiten, sta ik op en ga naar de vijver.
Ik heb het geluk gehad een vijver te kunnen kopen. Het was een godsgeschenk. Er waren nog kopers, die het dubbele van de vraagprijs boden,maar de verkoopster van het immo-kantoor , de kleindochter van de eigenaar, zei "Ik heb met deze mensen al een afspraak."
Nu ik dit vertel, kan ik het nog steeds amper geloven. En het was zo.
Meestal sta ik bij het eerste ochtendlicht op en ga zwemmen.
Heerlijk..
Na een tijdje verschijnen er dikke karpers die met me meezwemmen, ze moeten aan mij gewend geraakt zijn. Af en toe strijken ze met hun glibberige lijf langs mijn huid.
Aanvankelijke kreeg ik een schrikreactie, en dan zwommen ze weg.
Het heeft toch maanden geduurd voor die schrikreactie verdween en ze gewoon bleven meezwemmen. Ze moeten nieuwsgierig geweest zijn naar wie ik ben, want de eerste weken zwommen ze steevast me me mee, maar nu ze me kennen komen ze maar af en toe tot bij mij.
Ik heb een vlot laten bouwen en er een tent opgezet. Zo kan ik dag en nacht op het water zijn.
Ik deel de vijver graag met anderen, en het verbaasd me steeds dat veel mensen er vies van zijn. Het is heerlijk zacht bronwater, Uiteraard is de bodem wat modderig. Ik ben daar niet vies van en als ge zwemt voelt ge er al helemaal niets van. Er leven ook zoetwatermossels in de vijver.
De talrijke kikkers in het riet, springen ploeps het water in als je langs wandelt.
Ik heb geleerd heel zachtjes te zwemmen tot bij de waterlelie, waar ze graag vertoeven en me recht in de ogen kijken.
Elke keer opnieuw een wonderlijke ervaring.
Ze zijn met velen, maar nog nooit heb ik kikkerdril in de vijver gezien. Misschien is hij te diep, maar tegen het riet aan zou het toch moeten lukken. Of misschien zijn er te veel karpers die er zot op zijn.
Erika kijkt Aruna in de ogen en glimlacht.
"Zou jij in de vijver zwemmen?"