MIJN BROER BRUTALISEERT MIJN DOCHTER

Bij het ouder worden vereenzaamt mijn moeder. Het huis waar ze woont is te groot, ze wil er vanaf.
Het alleen wonen verdriet haar. Ze is boos op alle mannen, die zijn niet meer in haar geïnteresseerd.
Ik begrijp dat ze niet meer zo groot wil wonen en stel haar voor om bij ons in de buurt iets voor haar te zoeken. Er is vlakbij ons een klein, mooi huisje aan de rand van het bos. Ze zou het makkelijk kunnen kopen als ze haar huis verkoopt. Ze negeert mijn aanbod.
Een paar maanden later hoor ik dat ze in een studio bij mijn broer gaat wonen. Ik ben blij dat ze een nieuwe plek heeft waar ze niet alleen is.
Ik ga haar bezoeken. Ze kijkt me boos aan en zegt dat ik haar in de steek gelaten heb.
Ik ga niet op haar verwijten in en zeg dat ik regelmatig zal langskomen.
Het is met de auto meer dan anderhalf uur rijden, en dan nog eens terug. Te ver om wekelijks te doen maar we zullen om de veertien dagen langskomen.
Samen met de kinderen gaan we bij haar eten. Mijn broer is er ook bij met zijn gezin. Hij informeert naar mijn dochter haar schoolresultaten. Ze heeft onderscheiding.
"Dan zult ge wel blij zijn."
"Neen, want mijn beste vriendin moet haar jaar overdoen."
"Met domme mensen moet ge niet omgaan."
Ik zie haar schrikken, kom voor haar op en zeg hem: "Het is een heel fijn meisje, ik ben blij dat mijn dochter zo'n goede vriendin heeft."
Hij kijkt me boos aan omdat ik hem tegenspreek, zegt dat ik er niet meer welkom ben en verlaat de tafel.
Mijn moeder verwijt me dat ik altijd ruzie moet zoeken, dat op die manier het leven bij haar zoon voor haar moeilijk wordt en dat ik niet meer welkom ben.
Ik toon nog enig begrip daarvoor en zeg dat ze altijd welkom is en we een logeerkamer kunnen inrichten om een nachtje te blijven slapen.
"Dat zou een slag in uw broer zijn gezicht zijn. Dat doe ik niet."
Ze vraagt ons het huis te verlaten.
Ik kwam impulsief op voor mijn dochter en besef meteen ik dat ik beter had moeten weten. Hij duldt geen tegenspraak. Ik voel me schuldig naar mijn moeder toe.
Dat gevoel verdwijnt wanneer zijn dochter onverwacht bij me op bezoek komt en vertelt hoe haar vader, mijn broer, haar inwijdde in de seksualiteit. Ze komt bij me in de buurt komen wonen. We maken samen lange wandelingen. Plots wil ze geen contact meer.
Spijtig. Ik troost me met de gedachte dat van iedereen afstand nemen misschien nodig is om haar verleden te laten rusten.